Είναι παράνοια;

Έχω ασχοληθεί με έναν άντρα που νοιάζομαι για 3 χρόνια. Δυστυχώς, όσο περισσότερο είμαι μαζί του, τόσο περισσότερο τον χρειάζομαι. Δεν μπορώ να προγραμματίσω τη μέρα μου αν ξέρω ότι δεν θα τη δω εκείνη την ημέρα. Δεν μπορώ να ξεκουραστώ γιατί οι σκέψεις μου έρχονται αμέσως ότι χρειάζεται κάτι περισσότερο από μένα, ότι μάλλον θα περνούσε χρόνο στο χόμπι του. Τώρα θέλει να μελετήσει μακριά από μένα. Θα βλέπουμε ο ένας τον άλλον μόνο το σαββατοκύριακο, και τα προηγούμενα χρόνια βλέπουμε ο ένας τον άλλον κάθε μέρα, γιατί ζούμε 200 μέτρα ο ένας από τον άλλο. Αυτός ο χωρισμός θα με σκοτώσει! Πώς να εξηγήσετε στον εαυτό σας ότι κάποιος θα προτιμούσε να προκαλέσει πόνο στα αγαπημένα του πρόσωπα παρά να σταματήσει να σπουδάζει σε άλλη πόλη; Σε τελική ανάλυση, μπορεί να μελετήσει πού είμαι, σε όποιο πεδίο θέλει! Ίσως όλα επηρεάζονται από το γεγονός ότι όταν ήμουν 7 ετών, ο μπαμπάς μου αυτοκτόνησε .... Δεν μπορώ να αντεπεξέλθω .... Ή μήπως η αγάπη δεν είναι γραμμένη για μένα; ​​....

Ίσως ..., ίσως ... Αλλά η αγάπη σας είναι γραμμένη, γιατί μπορείτε να δείτε - είναι! Όμως όχι μόνο αυτή, υπάρχει επίσης φόβος (και όχι παράνοια) που δεν οδηγεί σε τίποτα καλό, μπορεί να δει η ίδια η κυρία. Τίποτα δεν θα τον ηρεμήσει για το καλό, ακόμα κι αν ο αγαπημένος σας είναι μαζί σας όλη την ώρα - τότε το άγχος μπορεί να σέρνεται: τι θα συμβεί στη συνέχεια; Δεν θα φύγει; Θα την αποθαρρύνει η κτητική συμπεριφορά μου; Εάν αγαπάτε ο ένας τον άλλον, ο χωρισμός μπορεί να επιζήσει. Μπορεί να είναι μια καλή δοκιμή αν μπορείτε να ζήσετε κανονικά ο ένας με τον άλλον, σε συνεργασία, χωρίς να υποδουλωθείτε και να εμπιστευτείτε τον εαυτό σας. Απαντώ όπως υπαγορεύει η διαίσθησή μου, γιατί δεν είναι ψυχιατρικό πρόβλημα. Εάν είναι ψυχολογικό - και θα μπορούσατε να πάτε σε έναν ψυχολόγο μαζί του, ίσως η ψυχοθεραπεία σας θα ήταν χρήσιμη;

Να θυμάστε ότι η απάντηση του ειδικού μας είναι ενημερωτική και δεν θα αντικαταστήσει μια επίσκεψη στον γιατρό.

Ψυχίατρος δεύτερου βαθμού